Dinsdagochtend in sociëteit HVOR: Rhenen door de ogen van de tijd.
Het was weer volle bak in de zaal. Zo’n ochtend waarop je voelt: dit is geen gewone bijeenkomst, dit is een traditie in beweging. De dinsdagochtend van sociëteit HVOR begon zoals dat hoort: met een warm welkom door Bartho Kobus en samenzang voor de jarigen — mevrouw Hendriksen en Jacob van de Bovenkamp werden niet vergeten en terecht even in het zonnetje gezet.
![]()
Daarna nam voorzitter Henk van de Berg het woord. Met een vriendelijke, maar duidelijke oproep richtte hij zich tot de niet-leden in de zaal: wie zich nog geen onderdeel noemt van deze gemeenschap, wordt van harte uitgenodigd dat alsnog te worden. Een mailtje naar de ledenadministratie is genoeg om aan te haken bij deze levendige vereniging.
Maar waar iedereen natuurlijk voor kwam, was het programma van de dag.
Na het eerste deel eerder, volgde nu het vervolg van Beelden van Rhenen in de kunst. Een ode aan een stad die nooit stilstaat — en toch altijd herkenbaar blijft. Want dat werd opnieuw duidelijk: Rhenen verandert, maar verliest nooit zijn ziel. Misschien is dát wel de stille kracht van kunst — het bewaart wat voorbijgaat en geeft het telkens opnieuw betekenis.
De presentatie was gebaseerd op het werk en de verzameling van Hans Gadella, die helaas niet meer onder ons is, maar wiens liefde voor Rhenen voelbaar bleef in elk getoond beeld. Kobus van Ingen nam opnieuw de rol van gids op zich en deed dat zoals alleen hij dat kan: met kennis, flair en een aanstekelijk enthousiasme.
Op het scherm trok een kleurrijke stoet voorbij van schilders en tekenaars, van de 17e eeuw tot nu. Natuurlijk ontbrak Rembrandt van Rijn niet — een naam die als vanzelfsprekend gewicht geeft aan elk overzicht. Maar juist de minder bekende kunstenaars gaven deze ochtend extra glans: Johannes Jelgerhuis, Johan Haak, Johannes Leonardus Terwen, Johannes Pieter van Wisselingh, Johannes Proost, John van Eek, Josje Booms, Julius Umbach, Jacob Esselens, Louis Serrurier, Paulus van Liender, Piet Schipperus — en nog vele anderen.
Opvallend genoeg leek het soms alsof half schilderend Nederland ooit Johannes of Johan heette. Een geestige constatering die de zaal zichtbaar kon waarderen.
Wat al deze beelden gemeen hadden? Ze lieten zien dat Rhenen niet alleen fotogeniek is, maar ook schilderachtig — misschien wel het mooiste bewijs dat het stadje aan de Rijn zijn bijnaam meer dan verdient: “het schatje van een stadje aan de Rijn.”
Tussen de beelden door verbond Kobus van Ingen alles met verhalen: over stijlwanden in het landschap, over penseelvoering en tekentechniek, over de tijdgeest waarin elk werk ontstond. Zo werd het geen opsomming, maar een reis — door kunst én geschiedenis.
En zoals elke goede bijeenkomst betaamt, eindigde ook deze ochtend met een glimlach. Of beter gezegd: met chocolade en hartig. Een kleine Paasverrassing voor alle aanwezigen, die nog even napraten.
Een volle zaal, een rijk verhaal en een stad die blijft inspireren — zelfs op een gewone dinsdagochtend.