Kennismaking met de Camino Frances – 20 september tot 31 oktober 2025

Voor Anne waren het oude vakantieherinneringen uit 1966 (bedeltje van de Jacobus schelp) en recente reisherinneringen uit 2021 en 2023, de oorzaak dat ‘De Camino’ steeds concreter werd. Voor Dik, als doorwrochte lange afstand wandelaar sinds 1993 kwam het wandelen van de Camino steeds meer in beeld tijdens de vele wandeltochten die hij volbracht. Als collega’s (Kringloop Cunera) hadden Anne en Dik (allebei 4-daagse lopers) het vaak over deze wandeltocht en na lang wikken en wegen (en trainen!) besloten ze samen dit avontuur aan te gaan – als ‘gelegenheidsduo’. Anne met een rugzak en Dik met zijn wandelkar. Met de trein naar St Jean Pied de Port en daar gestart met het bedwingen van de Pyreneeën. Dat ging bijna fout door het nemen van een verkeerde afslag in de stromende regen … Het vervolg ging vlot, werd het mooier weer, regelden ze iedere dag een onderdak in één van de vele Albergues langs de route, kleine, grote, oude, moderne.
Er gelden andere regels, andere voorschriften, andere omgangsvormen op de Camino. Er is een behoefte om de balans op te maken, om je buiten de dagelijkse routines te plaatsen en afstand te nemen van de waan van de dag. Er voltrekt zich iets waar van te voren niet duidelijk is wat het worden zal en waarvan het resultaat niet vaststaat. Nou, verkoop dat maar eens aan je thuisfront … Anne voelde zich in een parallelle wereld. Schitterende vergezichten, lekkere chocolade in Astorga en veel tranen bij de Cruz de Ferro, de meest iconische en emotionele plek op de route. Moeilijk te bewandelen paden, maar we hielden vol en kwamen na 6 weken (en 5 rustdagen) aan bij Saint Jacobus in Santiago. In totaal liepen we (officieel) 797 kilometer, zonder blaren, zonder echte spierproblemen maar soms wel een beetje moe – hetgeen logisch is voor 70-plussers…. Er waren ca. 530.00 wandelaars die hun ‘Compstela’, hun getuigschrift, ophaalden in 2025!

Het werd een boeiend beeldverslag, ingekleurd met herinneringen en overpeinzingen. En misschien eindigt zo’n tocht nooit echt. Het voelde voor de beide wandelaars weer alsof het gisteren was. Na afloop was de nieuwjaarsborrel, inclusief alcoholvrije champagne. We hieven het glas. Op een mooi 2026 waarin alle aanwezigen – proost – nieuwe, waardevolle momenten met elkaar gaan meemaken.