De deur van de zaal bij de sociëteit HVOR zwaait open, stoelen schuiven, kopjes rinkelen. Het is weer zo’n dag waarop alles vertrouwd voelt nog vóórdat er een woord is gesproken. Dat begint al bij het hartelijk welkom van Bartho Kobus, die met zijn bekende glimlach de aanwezigen begroet. En zoals het hoort, opent hij niet alleen de bijeenkomst, maar ook de stemming — letterlijk. “Is iedereen goed bij stem?” vraagt hij.
Een vraag die al snel terecht blijkt.
Want nog vóór de koffie is ingeschonken, zetten we gezamenlijk in voor onze jarige: Evert Mager. Tachtig jaar — een mijlpaal die niet ongemerkt voorbijgaat. De samenzang klinkt verrassend krachtig, alsof de jaren er even niet toe doen. Evert zelf straalt, en terecht. In de pauze wacht er bovendien iets lekkers bij de koffie, want zulke leeftijden verdienen zoete aandacht.
![]()
Niet elke week hebben we het geluk van een live presentatie, voorbereid door een van de leden. Dat vraagt tijd, inzet en inspiratie — en dat komt niet altijd vanzelf. Maar gelukkig weet Bartho daar wel raad mee. Vandaag neemt hij ons mee op reis, zonder dat we onze stoel hoeven te verlaten.
Een virtuele vakantie, welteverstaan, gebaseerd op de indrukwekkende serie Europa van boven. Bestemming: Zwitserland.
En wat voor reis het wordt.
Vanuit de lucht ontvouwt zich een land dat voortdurend van gedaante wisselt. We beginnen in de winter, waar sneeuw de bergtoppen van de Jungfrau, de Mönch en de Eiger in een bijna onaards licht zet. Even later glijden we door naar de lente en zomer, waar de groene hellingen en heldere meren het landschap verzachten, om tenslotte in de herfst te eindigen met warme kleuren en lange schaduwen.
De route voert langs het noorden, over de Jura, en naar het zuiden van de Alpen. Steden als Basel en Zürich passeren de revue, elk met hun eigen karakter. Basel blijkt niet alleen een historisch knooppunt, maar ook een moderne speler, met opvallende hoogbouw zoals de torens van Roche, midden in een gebied dat zo’n 700 jaar geleden door aardbevingen werd getroffen.
Het is die combinatie van oud en nieuw die blijft boeien. Neem de fortificaties bij Saint-Maurice, strategisch gelegen en eeuwenlang inzet van strijd — zelfs pausen mengden zich in het belang ervan. Of de beroemde Toblerone-linies, ooit bedoeld als verdedigingswerk, nu stille getuigen van een bewogen verleden.
En dan de techniek — Zwitserland op z’n best. Spoorlijnen die zich vastklampen aan bergflanken, een netwerk dat tot in de hoogste regionen reikt. De bijzondere Stoosbaan, waar twee treinen als contragewicht functioneren. Helikopters die lawines bestrijden om de veiligheid te waarborgen. Wintersportgebieden waar alles draait om precisie en timing.
Zelfs onder water valt er te ontdekken: archeologen die gezonken schepen in kaart brengen, stukje bij beetje de geschiedenis blootleggend. En boven dat alles de sterrenwacht, al 90 jaar een venster op het heelal.
Het is veel, misschien wel teveel om in één ochtend volledig te bevatten. Maar dat hoeft ook niet. Want minstens zo belangrijk als de beelden zijn de gesprekken tussendoor. De kleine kringetjes die ontstaan, de laatste nieuwtjes die worden uitgewisseld, de lach om een herkenning of herinnering.
Zo wordt een ochtend bij de sociëteit HVOR meer dan alleen een programma. Het is een reis — soms naar Zwitserland, maar vooral naar elkaar.